Iedere vereniging die een lustrum viert, wordt vroeg of laat wel eens geconfronteerd met de vraag: “Hoe en wanneer begon het nu eigenlijk?”. Hetzelfde lot vergaat het nu KLIK-KLAK. Kwatongen beweren dat onze fotoclub “officieel” pas in 1972 werd opgericht. In werkelijkheid startten de activiteiten echter al in 1971.

De fotoclub is KLIK-KLAK  een uitvloeisel van de voormalige studentenclub “Contrast”, die het eind de jaren zestig bont maakte in Zaventem. Feesten, bals, sportactiviteiten…, het hoorde er allemaal bij. Van fotografie was er hoegenaamd geen sprake. Tot in 1971 enkele oudgedienden van ex-Contrast elkaar terugvonden in een gemeenschappelijke interesse voor fotografie. Edward Charels, Herman Troch, Martin Van Herck en Karel Lambrechts vormden de kern van KLIK-KLAK. Met weinig middelen, maar met gezonde ambitie was de Zaventemse fotoclub geboren.

Oorspronkelijk gehuisvest in twee kelderruimten van de gemeenteschool “De Hoek” werd stap voor stap gewerkt aan de groei van de vereniging. De club moest bekendheid verwerven en in Zaventem vaste voet aan de grond krijgen. Als eerste initiatief werd een fotoalbum uitgegeven met reproducties van oude prentkaarten van Zaventem. Parallel hiermee werd een diareeks samengesteld, waarmee de KLIK-KLAK-kers de voornaamste cafés van het dorp afschuimden teneinde de clubkas te spijzen. De zo vergaarde centen werden gebruikt om materiaal aan te kopen, vooral voor de inrichting van de donkere kamer. Hiermee werd de grondslag werd gelegd voor de uitgebreide infrastructuur waarover wij nu kunnen beschikken.

Ook met Oudejaar werd er uitgebreid gefeest met leden en sympathisanten.
Reeds in 1974 waagde het prille gezelschap zich aan een eerste fototentoonstelling, die doorging in de gemeenteschool. Ed Charels, de enige overblijver van de stichters, herinnert zich nog levendig hoe de met jute beklede panelen dienden te worden opgesteld op vrijdagnamiddag temidden van de joelende kinderen, die in “de garderie” moesten blijven. “In zulke omstandigheden zou ik nu nooit meer willen tentoonstellen”, verklaart hij.

1976 bracht echter een belangrijke verandering met zich mee: het gemeentebestuur, met wie de fotoclub steeds een zeer goede verstandhouding heeft onderhouden, wees aan KLIK-KLAK een aanzienlijk gedeelte toe van de benedenverdieping van “Villa Feldheim’. De club kon hier naar hartelust verbouwingen uitvoeren,om de lokalen aan te passen aan haar behoeften en activiteiten.

Het was zwaar labeur: vloeren werden opgebroken, muren en zolderingen kregen een grondige verfbeurt, meubilair voor doka en technische kamer werd aangemaakt. Het was een karwei van lange adem, dat zijn uiteindelijk beslag kreeg in 1989, toen ook de klankkamer en geluidsstudio in gebruik konden worden genomen.

Gedurende ruim een decennium leek KLIK-KLAK meer op een bricocenter dan op een fotoclub. Deze inspanningen hebben ons echter geen windeieren gelegd.

Inmiddels werd het fotografische werk niet uit het oog verloren. Jaarlijks was er de fototentoonstelling en in 1977 werd voor het eerst een diashow vertoond, heel bescheiden, manueel gestuurd in de bovenruimte van “Villa Feldheim”
Bij sommige leden groeide de belangstelling voor klankdiareeksen, zodat ook op dit vlak aankopen van gespecialiseerd materiaal zich opdrongen. Dit evolueerde van een degelijke bandopnemer en een overvloeiingssysteem met twee projectoren tot, in 1990, een computer.
Met deze klankdiareeksen werden er door onze club in binnen en buitenland verschillende prijzen gewonnen (medaille’s en diploma’s) voornamelijk in Duitsland, Engeland, Frankrijk, België enz……

In 1978 sloot KLIK-KLAK aan bij de Belgische Federatie van Fotokringen.
Momenteel CVB – (Centrum voor Beeldexpressie vzw) onder de auspiciën van
het ministerie van Cultuur.

1981 betekende de grote doorbraak met, n.a.v. de tiende verjaardag, de organisatie van het eerste Nationaal Salon voor zwartwitfotografie en klankdiareeksen. Uit ruim 700 ingezonden foto’s van overal te lande, werden er 100 geselecteerd voor de tentoonstelling. Er werden een twintigtal klankdiareeksen ingezonden. Na een vermoeiend weekend kon KLIK-KLAK met tevredenheid vaststellen dat zowat 1200 bezoekers deze tentoonstelling met een bezoek vereerden. Van een stimulans gesproken…

Er werd besloten op de ingeslagen weg door te gaan met een stijgend aantal leden, zonder de oorspronkelijke doelstellingen van KLIK-KLAK uit het oog te verliezen: “Het moet gezellig blijven, sociaal en voor iedereen toegankelijk”

Dat is de club steeds gebleven: in het ledenbestand treffen we constant mensen uit verschillende milieus, opleiding, belangstellingssfeer. Van de eenvoudige fotoliefhebber, die zijn vakantiesouvenirs meer allure wil geven, tot de rasechte beroepsfotograaf: bij KLIK-KLAK kon en kan men terecht.

In de tweede helft van de eighties werden hamer, beitel, boor en borstel weer bovengehaald: de vroegere vergaderruimte

en bar zouden worden omgetoverd tot een studio voor klankopnamen en een klank- en diakamer. Hiervan werd al optimaal gebruik gemaakt bij de realisatie van onze diashow ’89.
De aanwezigheid van KLIK-KLAK binnen het Zaventemse verenigingsleven werd benadrukt door onze deelname aan de Zaventemse Feesten en, in 1989, aan de hobbytentoonstelling van de cultuurraad in de Cultuurhoeve Mariadal.
Onzer fotografische activiteit, naast de maandelijkse clubwedstrijden werd uitgebreid met de beker voor carnavaldia’s en de “Jullekesbeker” voor de beste humorfoto. Ook onze tentoonstelling omstreeks de jaarwisseling, in ‘t Ezelsbrugske te Schaarbeek werd een vast onderwerp in onze agenda.

Door onbeschikbaarheid van degelijke tentoonstellingsruimte, kon in 1989 geen expo worden georganiseerd: de “Villa” werd voor alle activiteiten gesloten. Voor KLIK-KLAK begon een tijd van onzekerheid, een tijd van gissen over de toekomst van onze lokalen en het voortbestaan van onze vereniging.
Eind ’90 kregen we echter enige zekerheid: de “Villa” wordt gerestaureerd en KLIK-KLAK behield zijn kelder.

Het ontbreken van een expo in 1989 had ons imago bij bevriende fotoclubs en sympathisanten enigszins geschaad.. Daar moest dus dringend aan worden gewerkt en zo werd ons clubblad FLASH geboren: een medium met al onze vrienden nieuwe of teloorgegane banden aan te zwengelen.

Steeds met de filosofie van “toegankelijkheid” in ons achterhoofd, moest het iets leesbaars worden (voor iedereen) en niet enkel toegespitst op fotografie.
Tegelijkertijd werd de notie “steunend lid” in het leven geroepen en op minder dan geen tijd konden we 600 exemplaren van Flash per uitgave verdelen.

Vele bekende Vlamingen verleenden hun medewerking bij de activiteiten van KLIK-KLAK. Zij poseerden voor onze lens (Jo Röpcke, Frank Dingenen, Luc Philips, Willy Sommers, …), werden geïnterviewd voor FLASH (Ingeborg, Marc uytterhoeven, Pol De Valck, Paul Van den Abeele) of hielpen bij diareeksen (Jef Elbers, De Kreuners, Johan Verminnen, Tars Lootens,Raymon Van Het Groenewoud,Anton Van Wilderode enz……..)

In 1990 namen we deel aan de open-fotodag georganiseerd door de Vlaamse Federatie van Fotokringen waardoor onze foto’s te kijk hingen in Asse, Hoegaarden en Anderlecht. Er was ook nog een korte expo in Rijmenam.

Naar tweejaarlijkse gewoonte bezochten we de fotobeurs Photokina in Keulen.

Onze expo ’90 was een absolute voltreffer; zes maanden later deden we de stunt over met een fel gesmaakte (voor het eerst computergestuurde) diashow.

Het 25-jarige bestaan van de club ging eigenlijk zonder groot feest aan ons voorbij.
“Ed” Charels onze voorzitter, verloor zijn vader, en het gevolg daarvan was, dat hij in de “Van Dijckkring” de logische opvolger werd van zijn vader (en zelfs van zijn grootvader).
Dit alles veranderde ook de horizonten bij Klik-Klak, daar Ed zijn ontslag als voorzitter bij ons aanbood omwille van zijn nieuwe functie. Daardoor moest ook bij ons een nieuwe voorzitter gezocht worden. Emile Lietar, de ondervoorzitter en penningmeester, werd naar voren geschoven om deze taak op zich te nemen. Maar door het feit dat fotograferen een tamelijke dure hobby is, bleef de club ter plaatse trappelen. De fut was er een beetje uit.
Klik-Klak was toen al zeer fel gedaald in ledenaantal en vooraleer de club het goed en wel besefte, was het aantal leden en bestuursleden tot een minimum herleid.
De dinsdagavonden werden vergaderingen waarin werd gezocht naar het opkrikken van de club en het ledenaantal. Niets bleek te lukken en het werd roeien met de riemen die we hadden.Ondertussen is er maar één jaar geweest waarin er geen tentoonstelling plaatsvond.

Het jaar nadien werden er 2 tentoonstellingen ingericht. Nochtans werd er verder gefotografeerd en werd er getracht naar buiten toe alles te laten verlopen zoals vroeger. Het voorzittersschap werd aanvaard door Julien Vansweevelt, ook al vele jaren lid van Klik-Klak. Hij was tot ver bekend door zijn onderwaterfotografie .

Het succes dat dit bestuur kende bij de overname, was niet enkel het gevolg van de koersveranderingen, zoals betere samenwerking met verscheidene Zaventemse verenigingen, maar in die tijd stak het digitale tijdperk de kop op. Het werd beter en beter: jongeren begonnen weer belangstelling te krijgen voor de fotografie, leden die vroeger afhaakten vonden de weg terug, het aantal nieuwe leden steeg en het ging Klik-Klak. weer voor de wind.
Bij deze omwenteling hoorden ook nieuwe technieken, nieuwe methodes en nieuw materiaal.
Leden die zelf elders lessen volgden, omdat het digitale niet alleen een fototoestel vereist maar ook een P.C. plus bijhorende fotoprogramma’s, gaven hun kennis dan door aan andere leden.Op die manier werd de dinsdagavond weer zeer nuttig gebruikt.

 Het voortdurend stijgende ledenaantal bezorgde Klik-Klak uiteindelijk een luxeprobleem! Het werd zo erg dat maatregelen moesten genomen worden.
Het toenmalige bestuur zag zich verplicht een ledenstop af te kondigen en het ledenaantal te beperken tot 20. Bovendien werd besloten voorrang te verlenen aan inwoners van Groot-Zaventem.

Meer kan onze vertrouwde kelder niet aan, velen waren er elke dinsdag en we hadden weer een vol lokaal. Een wachtlijst werd opgesteld en die zal elk jaar opnieuw ingekeken worden wanneer er leden afvallen of niet voldoende aanwezig zijn op de vergaderingen en activiteiten. Door het hogere ledenaantal wordt de club ook moeilijker te besturen, het wordt soms een beetje veel als men de tegenwoordige werkdruk kent. Geert die sinds vele jaren de bedreven secretaris van de club was en nog recent de nieuwe (verplichte) V.Z.W. in de goede vormen goot en liet goedkeuren, besloot het bestuur te verlaten. Julien, die wegens werkdruk, gezondheid vroeg aan een terugkerend lid de fakkel over te nemen.
Henri Welters die vroeger al lid was en zelfs Nationaal met fotografie bezig was, aanvaardde deze uitdaging.
Het gaat Klik-Klak weer voor de wind en dit jaar, terwijl zovele verjaardagen aan de neus voorbij gingen, zullen we nu wel vieren, 25 was niets. 30 ook niet.  35 jaar
is een goede aanleiding om Klik-Klak en zijn huidige leden, samen met alle “anciens” in de verf te zetten.
2006 wordt een feestjaar en de leden van K.K. zullen tonen dat ook bij digitale fotografie de fotograaf (en niet het toestel) bepaalt hoe de foto uiteindelijk tot stand komt. De resultaten aan anderen tonen, is het doel van een tentoonstelling, een reden voor de club om met fierheid in het hart anderen te laten meegenieten van de kunst van het fotograferen, m.a.w. gebruik maken van het “OOG” zoals het logo van Klik-Klak het zo goed aangeeft! Wij schrijven 2006 met een speciaal gevoel: uitkijken naar verdere ontwikkelingen en op naar meerdere goede “shots”!

Vanaf nu werden wij verplicht het bestuur onder drie mensen te verdelen met vooruitzicht van ons 35 jaar bestaan en dit was zeker geen gemakkelijke klus.
Maar het bestuur en al de leden hebben ons 200% ingezet om alles tot een goed einde te brengen.
Onze maandelijkse activiteiten werden speciaal wekelijks goed vol geboekt,
wat een van onze belangrijkste punten werd op de bestuursvergadering.

Steeds met het vooruitzicht op onze tentoonstelling 35 j KK in november werden er werkvergaderingen ingelast om op tijd alles klaar te krijgen en de taken goed te verdelen.
De uitnodigingen van onze tentoonstelling werd dan ook op een zeer efficiënte en doeltreffende manier uitgewerkt – een minimum versturen met de post en een uitzonderlijke lange lijst met e-mail naar al onze kandidaat bezoekers.

Daarom mag men spreken van een tentoonstelling met een enorm succes en zeer veel bezoekers.kijk maar eens naar de aandacht die wij kregen in al de grote
Dagbladen die ons land rijk is, met ondermeer twee volledige pagina’s in de gemeenteberichten van Zaventem, hiervoor onze dank aan de schepen van cultuur.
Wat in al die 35 jaar nog nooit is gebeurd.

Voor 2007 hebben wij al een zeer zwaar gevuld programma,maar liefst vijf tentoonstellingen, waarvan vier in België en zelfs een in Blankenheim, waar wij een warm ontvangst kregen van de plaatselijke gemeente.

Daarom heeft het bestuur onze club aangesloten bij de FIAP ( Federation Internationale De L’art Photographique)

Met al deze goede vooruitzichten hopen wij de club in 2007 een goede richting te geven en nieuwe jonge leden aan te trekken zodat onze fotografie enkel maar kan verbeterd worden en een positieve toekomst tegemoet gaat.